MEKTUP
Sonbahar ağaçları,
Yeni bir başlangıcın sancısıyla,
Doya doya yapraklarını dökerken;
Ayaza teslim olmuş kelimeler biçare,
dudaklarım mühür.
Kilitlendi dilim,
Ben sana içimi dökemedim.
İçimde iflah olmaz yangınlar,
Eridim gittim farklı bedenlerde.
Kısmet koymuşlar adını,
Koynunda kerelerce sayıkladığım
karabasanlar.
Gözlerinde durulamadığım sabahlar şahit,
Yüreğimin en has yerinde,
Bir cigaralık zaman kadar mahsun,
Bir ömür kelebek kadar narindin.
Hoyratlığım sarmıştı, saçlarımın
aklara düşmeyen gölgelerini.
Ah be gülüm!
Yalnızlığımın ince törpüsünde,
Belki de sana kıyamadım.
Son yaprağın veda busesi gibi
İçinde kaybolduğum, derin bakışlarında,
Başıboş adamlığım kendine aciz.
Mahremim tutuklu,
Ucu yanık mektubun
İçinde, unutulmuş kuru bir çiçek gibiyim.
Hikâye anlatmıyor,
Yazılmaktan vazgeçilmiş sarı sayfalar.
Elbet bahar da gelir.
Don çözülür,
Ağaçta dans eder yeni yapraklar.
Ben biraz daha uzaklaşırım.
Gözlerim görmez.
Yüreğim kabullenir,
Unutulur giderim;
Ucu yanık mektup zarfının boş sayfaları arasında.
Söner son ışığı da kandilin.
Yıkılır penceresiz dört duvar.
Sana dökemediğim duygularımın,
Gözü yaşlı demleri saçılır ortalığa.
Dedim ya
Ben unutulur giderim.
Hasretlerim sırdaş olur,
Gözleri bağlı başka sabahlarla.
***
Editör: Seher Uslu
