LACİVERT GECE
Lacivert bir gecenin içinde
Sağa sola savruluyorum.
Soğuk kaldırım taşları
Belki de en çok benim bedenime işliyor.
Ayaklarım birbirine dolanıyor,
Dilim gibi
Benden bağımsız;
Bir iki söz mırıldanıyor,
Bir iki sendeliyorum,
Düşsem
Kalkamayacağım biliyorum.
Düşsem kaldıranım olmayacak biliyorum...
Öfkem ateş böceği misali
Bir yanıp bir sönüyor.
Unutmak nasıl bir eylem bilmiyorum.
İyi günümü de
Kötü günümü de
Oymalı sandıklara kilitleyip
Atmak istiyorum asi denizlere.
Allah'ım ne büyük bir ceza,
Zamana bırakmak!
Zamanımız var mı ki?
Ben de ki yelkovan akrepte takılı kalmış.
Hep sonbahar
Hep kış
Sanki yıl iki mevsim;
Gecesi uzun,
Gündüzü kayıp.
Yıldızlar başka bir gök kubbede,
Ay sönük,
Sisli bulutların ardında,
Lacivert bir gecede.
Bir ben,
Sokak lambalarının
Sahte ışığının altında
Uzaktan gelen köpek ulumalarını saymazsak.
Ölüm sessizliği...
Bir de avucumda biriktirdiğim
Çakıl taşları
Elimi kanatan.
Söz diyorum bu defa son,
Kaçıncı söz bilmiyorum!
Kaçıncı adak onu da bilmiyorum.
Aklımda tutulmamış sözler,
Bozulmuş yeminler var.
Yine mi isyan?
Yine mi tövbe?
Bu nasıl bir kısır döngü,
Başım dönüyor.
Ayaklarım da dilim de benden bağımsız;
Sendeliyorum,
Düşsem kalkamayacağım biliyorum.
Düşsem kaldıranım olmayacak biliyorum...
Editör: Nevin Bahtışen
