LABİRENT DÜNYANIN SEVGİ BUCAĞI / AZERBAYCAN & TÜRKİYE TÜRKÇESİ
Labirint Dünyanın Sevgi Bucağı / Azərbaycan Türkcəsi
Hardadır o bucaq? Milyon illərdir axtara-axtara tapa bilməyirik o bucağı biz. Kor işığa həsrət qalan qədər həsrətik o bucağa. O bucağın varlığı utopik görünür bizə. Bəzən nağıllarda, bəzən xəyallarda arayırıq, tapa bilmirik ki, bilmirik. Tapa biləcəyimizə də ümidimizi üzürük çox zaman. Nə bilək bəlkə də bir addım ona yaxınlaşdığımız zamanlar da olub, amma hiss etmədən, duymadan uzaqlaşmışıq o bucağın ətrafından.
Bəlkə də qapımızın ağzında saatlarla gözləmiş bizi, biz isə eşitməmişik qapımızın dəfələrlə döyüntüsünü. O özü bizə öz ayağı ilə gəlmişkən, biz özümüz onu uzaqlaşdırmışıq özümüzdən.
Nə bilim o qədər bəlkələr var ki, bəlkə də elə bəlkələr unutdurub bizə o bucağa yetişməyin yollarını və ona görə də şübhələr içində itib-batdığımızdan itirmişik özümüzü, o bucağı, o bucağın mövcudluğunu.
Bax beləcə hər an zərrə-zərrə özümüz də bilmədən yadlaşmışıq ona və o da bizə doğma gözü ilə baxmayır daha. Sahildən uzaqlaşdıqca necə dalğalar içində batırsa insan bax bizdə eynən məhv oluruq beləcə. Onunla aramızda olan körpü bir ümid işığı düşməyəcək qədər zəiflədikcə məğlubiyyətimizin təməli qoyulur əslində.
Bu məğlubiyyət başqalarına bənzəməyəcək dərəcədə sarsıdıcı olacaq və insan o zaman anlayacaq məğlubiyyətinin böyüklüyünü və bu böyüklük ona öz kiçikliyini göstərəcək. Bir zaman edə biləcəklərimizi etmədiyimizdən, zamanla edə bilməyəcəklərimiz çıxacaq qarşımıza və bu zaman öz acizliyimizi anlayacağıq dərindən. O zaman qədrini biləcəyik o bucağın, amma o zamanda artıq gec olacaq və əbədi itirəcəyik o bucağı, daha düşünmək belə yersiz olacaq ona yetişməyin yollarını.
Nə qədər hələ tamamilə bağlanmayıb o yollar o bucağı tapmaq üçün daha inadkar,daha mübariz olmalıyıq. Bu gün, bu gündə yox, elə bu saniyədən etibarən cəhd etməliyik. Bu an heç zaman gec olmayıb, sadəcə bu anın və bütövlükdə hər anın dəyərini bilməklə qovuşa bilərik o bucağa. O bucağın adı Sevgi, sevginin məkanı isə o bucaqdadır. Sevgi günəş kimidir, sadəcə onu görmək üçün qara buludları qovmaq lazımdır gözlərimizin önündən və o zaman günəşlə gözlərimiz arasında məsafənin olmadığının fərqində olacağıq.
Həqiqət olan şeyləri xəyal kimi yox, məhz həqiqət olaraq qəbul edə biləcəyimizdə, o zaman həqiqət günəşi parlayacaq ürəyimizdə.”HƏQİQƏT SEVGİDİR, SEVGİ HƏQİQƏT!” bu yol o bucağa gedən ən gözəl vasitədir. Bu vasitəni itirməmək öz əlimizdə olduğu kimi, onu itirmək də öz əlimizdə olduğunu unutmamalıyıq. Ən əsası “qırmızı” işıq yanmamışdan öncə yetişməliyik ona, əks halda qəbul etməyəcək o bucaq bizləri.
Labirent Dünyanın Aşk Açısı /TürkiyeTürkçesi
Bu açı nerede? Milyonlarca yıl arasak da bulamıyoruz o açıyı biz. Kör ışığı özlediği kadar özledik o açıyı. Bu açının varlığı ütopik geliyor bize. Bazen masallarda, bazen rüyalarda arıyoruz, bulamıyoruz ki, bulamıyoruz...
Bulabileceğimize de umudumuzu kaybediyoruz çok zaman. Kim bilir belki de ona bir adım daha yaklaştığımız zamanlar da oldu, ama hissetmeden, duymadan uzaklaşmışık o köşeden...
Belki kapımızda saatlerce beklemiş bizi ve biz ise duymamışız kapımızın defalarca çalındığını. O kendi ayağıyla yanımıza gelmişken, biz kendimiz onu iterek uzaklaştırdık aramızdan...
Bilmiyorum, o kadar çok belkiler var ki, belki de belkiler unutturub bize o açıya ulaşmanın yollarını o yüzden şüpheler içinde kaybolduğumuzdan kaybetmişiz kendimizi, o açıyı, o açının varlığını. İşte böyle, her an azar-azar farkında olmadan yabancılaşıyoruz ona ve o da bize artık yerli gözleriyle bakmıyor..
Kıyıdan uzaklaştıkça, bir insanın dalgalara batması gibi, biz de yok oluyoruz böylece...Onunla aramızdaki köprü umudun kalmadığı noktaya kadar zayıfladıkça yenilgimizin temelleri de atılıyor aslında. Bu yenilgi başka hiçbir yenilgiye benzemeyecek kadar yıkıcı olacak ve insan o zaman anlayacak yenilgisinin büyüklüğünü ve bu büyüklük ona küçüklüğünü gösterecektir. Bir zaman yapabildiklerimizi yapmadığımız için, zamanla yapamadıklarımız çıkacak karşımıza ve bu dönemde kendi çaresizliğimizi anlayacağız derinden...
O zaman takdir edeceğiz bu açıyı, ama o zamana kadar çok geç olacak ve sonsuza kadar kaybedeceğiz o açıyı, ona yetişmenin yollarını düşünmek bile gereksiz olacak. O yollar tamamen kapanmadığı sürece o açıyı bulmak için daha inatçı, daha militan olmamız gerekiyor...
Bugün değil, bu andan itibaren denememiz gerekiyor. Bu an asla geç olmayıp, sadece bu anın ve bir bütün olarak her anın değerini bilerek ulaşabiliriz o açıya… O açının adı Aşk, aşkın mekanı da o açıdır.
Aşk güneş gibidir, sırf onu görebilmek için kara bulutları uzaklaştırmamız gerekiyor gözlerimizden ve o zaman güneşle gözlerimiz arasında mesafe olmadığının farkına varacağız. Gerçek olan şeyleri rüya gibi yok, tam gerçek olarak kabul edebileceğimizde, o zaman hakikat güneşi parlayacak kalplerimizde. ” GERÇEK AŞKTIR, AŞK GERÇEK!” bu yol o açıya giden en güzel yoldur. Bu aracı kaybetmemek bizim elimizde olduğu gibi, onu kaybetmenin de bizim elimizde olduğunu unutmamalıyız. En önemlisi "kırmızı" ışık yanmadan ulaşmaktır oraya, yoksa kabul etmeyecek o açı bizleri…
