KOZMİK DENGE
Kayıp bir kum tanesiyim,
Evrenin gözyaşında yuvarlanan.
Sırtlayamaz içimde taşıdığım anıları zaman.
Dudağımın ucunda, yarım kalmış harf,
Ömrün kıyısında, suskun bir haykırışım.
Aşk dedikleri;
Göz bebeklerimden taşan zifir,
Tenine dokunan,
İçine sızamayan volkan.
Sen ki ateşinle yakan,
Ben ki çorak bir susuzluğum.
Bir tutku objesiyim;
Aşkın hecesi lavdan bir çığlık.
Sakladım bir sandığa adını,
Perçinliyorum her damla yaşımla.
Ben, kül içinde doğuyorum
Güvercin misali,
Yanık kanatlarımla uçmayı unutup.
Eksiliyor suretim,
Yürek aynalarında kırıldıkça.
Sen ki uçuruma çizilmiş
Sonsuz bir gölge,
Ben ki kıyısız bir yokluğum.
Bir cehennem dönüyor ardında gözlerimin,
Yitik bir sevgilinin nefesiyle üflediği,
Eski defterlerde açılmış bir yara
Şeytanın not aldığı.
Bir meleğin düşüşü kadar zarif,
Bir iblisin öpüşü kadar delice.
Yenik düştüm heveslerime acemice!
Sen ki iblisin nişanesi,
Ben ki çaylak bir sessizliğim.
Savaşıyorum kendimle.
İçimde patlayan sessiz bombalar,
Kalbimde imlasız notlar.
Unutmuş zamanı,
Sıkışmış arafta,
Ayak sesleri aşkın.
Dinlerken zamansız bir ayin,
İçtim öfkeyi,
Kanlı bir şarap gibi.
Çoğalıyor yüzüm,
Kızgın kumlarında çölün.
Sen ki bir serap,
Ben ki kurak bir sonsuzluğum.
***
