KANATSIZLIĞIN ŞİİRİ
Dışımda sonsuzluğa uzanan yollar,
İçimde sessizce çöken duvarlar.
Ne ayaklarım zincir ne ellerimde bağ,
Yine de ruhumda ağır bir esaret var.
Gözlerim uzakta ufku seyrederken,
Ayaklarım toprağa çakılmış gibi.
Güneş doğarken, günler geçerken,
Zaman özgür ama ben değilim ki.
Sesimi duyurmaz kalbimdeki zincir,
Her adımımda daha çok düğümlenir içim,
Özgürlük önümde durur bir nehir,
Sular akar ama ben geçemem ki.
Ne bahar gelir ne kışlar biter
Ne de yıldızların ışığı benim yoluma düşer.
Her sabah yeniden umutlar yeter,
Güneş doğar ama ben göremem ki.
Bir gün kırılırsa içimdeki kelepçe,
Bir rüzgâr eser de yapraklar uçarsa,
Ne düşler tutulur ne günler bekler ama
Gökler çağırırken ben nasıl dururum ki?
