KADIN
Saklı, yasaklı gözlerinde, yanık vakitleri,
Küllenen bir çağın, suskun aynası.
Mühürlü dudaklarında seher.
Ağlamış öyküsü değmeden sözcüklere.
Çizgiler bırakmış yüzünde zaman,
Yüreğinde yankılanan kırık hecelerle.
Çöker içine sinsice gecenin suskunu,
Yıldızsız göğün iç çekişiyle.
Çatlak bir anının izinde
Solgun gülüşlere sarılmış yalnızca.
Sızar ince sızılarla benliğine,
Kırık salıncağın gıcırtısı.
Şimdi orada bir kadın,
Hayatla nikâhsız, sevinçle dargın.
Mahkûmu, kahverengi sabahların,
Kendi gövdesinde ağır bir dert taşıyan,
Zamana küskün, yarına kör,
Ağzında kurumuş bir dua bekleyen.
İçine çökmüş bir eski masaldır,
Kırpılmış hayallerin kundağındaki beşiği.
Dokunulmamış sevdaların gamzesiyle
Takılı kalır, soluksuz bir düşte,
Nefessiz.
İşte o kadın,
Erir sıcak bir suskunlukta.
Tel tel sökülen ömrü, bir iplik olur,
Sarınarak çekilir geceden
Zamansızlığa.
Ne göreni olur ne bileni,
Bir çığlık gibi yutulur gidişi;
Toprağa düşen ilk damla gibi
Tuzsuz,
Yer yararcasına derin.
İşte o kadın,
Artık bir sır,
Yırtık bir mendile sinmiş
Ağıt olur, sadece...
***
