İSTEMSİZ BIRAKILMIŞ BİR ŞİİR
Bir yerinden eksik başlasın
Çünkü tamamlanmış şeyler bizi anlatmaz
Ben sana yıpranmış bir sessizlik getirdim
Üstünde parmak izlerimiz var
Hiçbir kimseye uymayan
Zamanı bükelim gitsin
Takvimler kırışsın cebimizde
Dün, yarının omzuna yaslansın
Ve biz henüz yaşanmamış
Bir hatıra olalım akıllarda
Ne fazla erken ne de fazla geçsiz
Bu metin yeni değil
Hatta biraz unutulmuş
Bir vitrinde sergilenmemiş
Arka raflardan alındı
Tozları üstünde kalmış
Ama kalbi çalışıyor hâlâ
Herkese yakışmayan
Bir anlam seçtim bilerek
Okuyanlar yüzünü ekşitsin diye
Çünkü bu şiir sıradan değil
Öyle kalabalıklar için yazılmadı
İki kişinin suskunluğuna göre ayarlandı
Cümleleri daralttım acımasınlar diye
İçlerine imgeler sakladım
Belki keskin değil ama
Daha çok iç burkan cinsten
Maviyle konuşan yıldızlar mesela
Ya da adını anmadan
Seni sessizce çağıran boşluk
Satır başı olmasa da olur
Dedin ya sen çok haklısın
Biz hiçbir zaman seninle
Düzgün hizalanmadık zaten
Hayatla aramızda hep
Yamuk bir mesafe vardı
Bu şiir bizi söylüyor ama
İnan ki hiç kimse duymuyor
Harfler kapalı kapılar gibi
Anahtarı sende, yankısı bende
En sade hâliyle aşk bu belki de
Ne çok fazlalıkları ayıklanmış
Gürültüsü bile alınmış
Geriye yalnız senle ben kalmışız
Ve artık aramızda bu
Kimseye verilmemiş bir şiir
Ismarlama değil bu belki
Ama sana ayrılmış sakla işte
Çünkü bazı dizeler
Sadece bir kalpte okunur
***
Editör: Nevin Bahtışen
