HAZAN
Seni gördüm rüyamda
Oturuyordun bir bulutun üzerinde
Yağmurlar yağarken üzerime
Kanadı yaram gönlümün mabedinde
Ağladım bir ölü kadar sessiz
Şiirler dolusu hüzünle
Satırları sessiz sahipsiz
Bir yığın yalnızlık, kimsesiz
Sayfalar dolusu hüzünle doldum
Geceyle bölüştüm hüznümü
Hazan yankılanıyorken güne
Sararıyor tüm renklerim
Bir ölüm gibi kimsesiz
Seni gördüm rüyamda
Bakıyordun bir bulutun üzerinden
Yağarken yağmurlar üzerime
Yığın yığın birikiyor yalnızlık
Mevsimler içimde derin bir yara
Ölüm kadar sensiz
Istırabım gibi kimsesiz
şimdi artık mevsim hüzün
aynalarda unuttuğum yüzüm
Kıyama durmuş sûr sesiyle
yaprakları bir bir dökülen ömrüm
Derinleşiyor yangınım
Hüznüm kadar sahipsiz
Gökyüzümde sesin var
Yeryüzüm yine sensiz
***
Editör: Nevin Bahtışen
