GERÇEKTEN YAŞAMIN NEYDİ Kİ ÖZÜ
Şu yüce dağ başında
Bir bulut olsam.
Sessiz sedasız âlemi seyre dalsam.
Kuşlar, ağaçlar, böceklerle
Yarenlik etsem baş başa kalsam.
Şu bendeki sıkıntılar
Gider m'ola?
Hayatın ne tadı kaldı ne;de tuzu.
Gerçekten yaşamın neydi ki özü,
Yaşarken ağlatmak mıydı iki gözü?
Oysa verilmişti mutluluk sözü.
Bulut yağmurlarıyla yıkasam yüzü,
Verdiği sözü hatırlar m'ola ?
Bir çok sorulara cevap ararsın,
Yaşadığın hayattan neler umarsın,
Cevaplar yaşamın içinde
Bunu bilesin.
Mecnun olup dolaşma harap olursun.
Biraz düşünsen zaten bulursun.
Cevapları bulunca kendin olursun.
Bunları desem
Bana inanır m'ola?
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
