FOTOĞRAFINA BAKARKEN FARKLI DUYGULAR
Sevgili Atamın hasta olduğu dönemlerine ait bir fotoğrafı sanırım.
Bu fotoğrafta en dikkatimi çeken detaylardan biri; zamanına göre üzerinde çok şık duran ve renkleri birbirine uyumlu kıyafeti. Tşört ve pantolon renklerindeki seçimi, aynı zamanda zarif ruhunu yansıtan diğer bir özelliği. Hasta olmasına rağmen boşvermemiş ve yine en zarif şekilde giyinmiş.
Bilinen dik ve mağrur duruşu bütün fotoğraflarında dikkatten kaçmıyor. Sanırım bir vapur gezisinde. Ama diğer fotoğraflarında olduğu gibi, yine düşünceli.
Hiç bir zaman düşünmekten vazgeçmemiş ki! Ülkesi ve insanı için en iyisini isterken, hep kendi sevincini ertelemiş. Kanaatimce, bundan dolayı bulunduğu ortamın güzelliğinin farkına varsa bile, düşünmekten kendini verememiş…
Herkes Atamın fotoğraflarına bakarken farklı duygular hissedebilir. Benim hissettiklerime katılır veya katılmazsınız. Ama ben sadece hislerimle bakıyorum onlara. Bu duygularımın içinde, ona karşı büyük bir minnet ve borç da var, aynı zamanda.
Denizi seyrederken veya bir çocuğun kafasını okşarken bile onu daima düşünceli bir şekilde görünce, minnet duygularım katbekat artıyor.
Gülümserken gözleri sevinç ve hüzünle karışık öyle güzel bakan bir adam gördünüz mü bilin ki, işte o adam; Atam!!
Aslında hiç gülümsememiş, hep düşünmüş! Düşünürken, insan içten gülebilir mi? Kendi adıma söyleyebilirim; ben asla gülemem.
O an hastalığın verdiği vehametin içinde, belli ki yine ardında bırakacaklarını düşünüyormuş.
Görevin hiç bitmedi Atam!! Orada yine düşünüyorsun…
Eminim ki, ruhun hala bizimle beraber!
