SONBAHAR HÜZNÜ
Mevsim değişir yeşiller kızıla döner
Toprak yorulur dinlenmeye çekilirken
Belki de insan gidişlerin son hüznünü yaşar
Anılar anılar
Ah şu anılar
El ele tutuşulan saatler
Masmavi denizin hırçın nefesi
Bir tahta masada Türk kahvesi gibi
Hüzün olur anı olur akar içimizden
Bir sonbahar hüznü yaşar yüreğimiz
Martılar kanatlarında sevgi taşır
Şehirlerden köylerden farklı yerlerden
Haber getirir belki sevgilinin şehrinden
Güneşin saçlarına astığım bir resim
Yaşamak için aldığım cesaretin çivisi
Hep mi özler insan
Hep mi başka bahara ertelenir hayallerimiz
Farkındalık buydu belki de
Sonbaharı ümitlerimize benzetmek
Sonbahar değişim mevsimidir
Yelkovanla akrep arası
Yaprakları sarı gölgeleri keskin
Yaşadık belki iki yaprak arası
Şimdi beklemek bize düşer
Kavuşmak bahara
***
Editör: Serpil Azapoğlu
