DOKTOR SENSİN, HASTA BEN
İçimde oturmuş öfkeli kalabalık,
toprakta çığır çığır açarken o sarmaşık
ben soğuk bir avazım;
geceleri titreten.
Ey gecenin kandili!
Doktor sensin,
hasta ben.
Ne kendimi aştım
ne de kendimden taştım.
kelebek olmak için bir kozaya muhtaçtım.
Yorgan gibi örtündü toprağıma yağan kar;
umut başak tarlası
ben, ben, ben
taş kalpli değirmen.
Ey mehtabın koynunda
gül kokan dileklerim!
Efkârı dindirmiyor,
silindi seher yelim.
İçimde oturmuş
yas tutuyor dünlerim.
Sabrıma da sığmıyor
susmuyor gecelerim.
Kandilinin sihriyle günahlarımı yıka.
Doktor sensin, hasta ben
yaşayamam bu ahla.
Kapını, pencereni yüreğini sırladın.
Işığı, ateşi, mumu uyandırmadan.
Çocuksu bir büyüklük,
naif bir olgunlukla,
kırk aynadan geçip
verdiğin masum pozla.
