DEĞMEZMİŞ MEĞER
Yasak sevda ile kalbinde sırdım
Durdum yoktan yere değmezmiş meğer
Sana şiir yazan kalemi kırdım
Vurdum çoktan yere değmezmiş meğer
Başımda eserken kavak yelleri
İçimde birikmiş duygu selleri
Yarınlara dair o hayalleri
Kurdum yoktan yere değmezmiş meğer
Mutluluk yolunu gösteren yöndüm
Ümit kandilimde giderek söndüm
Hasretinden semah ederek döndüm
Tur’dum yoktan yere değmezmiş meğer
Yıldızdın avcumda kayarak gittin
Vuslatı beklerken nihayet bittin
Kalenin burcunda kaybolup yittin
Sur’dum yoktan yere değmezmiş meğer
Gönlüne en içten hitabım ile
Yola revan oldum etabım ile
Bil ki tan yerinde mehtabım ile
Nurdum yoktan yere değmezmiş meğer
***
Editör: Gülçin Granit
