DEDEM VE BEN
Dedem hiçbir zaman yerinde durmazdı. Köy, onun için bir harita gibiydi; nerede ne yapılacaksa bilirdi.
Bir bakardın bahçedeydi bir bakardın atölyesinde.
Odunla konuşur gibi çalışır, ellerinden çıkan her şeyi sessizce bana bırakırdı.
Oyuncağım çoktu ama asıl zenginliğim, onun sabrıydı. Atölyesine girdiğimde zaman yavaşlardı. Ben bir şeyler yapmaya heveslenirdim, dedem ise sadece yapardı. Öğretmezdi, yaşatırdı. Arılarla ilgilendiği anlarda yüzü değişirdi. Sanki dünya gürültüsünü kısar, başka bir dile geçerdi.
Avucuna konan arılar, ona aitmiş gibi dururdu;
ne korku vardı arıda ne acele dedemde. Merak, her çocuğun içindeki ilk cesarettir. Ben de dayanamayıp bir arıyı aldım elime. Acı, düşünceden hızlıydı. Çığlığım köyün sessizliğine karıştı.
Dedem bana baktı. Gülümsedi. O gülümsemenin içinde ne bir azarlama vardı ne de şaşkınlık… Sadece bilmenin dinginliği.
“Geçer.” dedi; “Bu, geçer.”
Sonra sustu.
Ardından kelimeler geldi; ağır ağır, yerini bilerek.
“Geçmeyen başka şeyler var bu hayatta…Kırgınlık mesela… Haksızlık… İnsan kalbine sokulan adaletsizlik.”
O an parmağımdaki acıdan çok, söyledikleri sızlattı içimi. Ama çocuk kalbi seçer, ben arıya küstüm. Beni sevmediler sandım. Oysa ben onlara su koymuştum.
Sandıkların yanına yaklaşmış, vızıltılarını dinlemiştim.
Yetmedi. Bir gün dedeme balı sordum; “Nasıl olur?” diye.
Anlatır mıydı bilmiyordum. Anlattı, Her şeyiyle. Ben dinledikçe, dedemin başka bir dünyası açıldı önümde.Arılarla kurduğu o sessiz anlaşma…
Çalışırken mutlu olmanın, var olmanın yettiği bir yerdi orası. “Bu dünyada her şey birbirini tamamlar.” derdi.
“Yer de var, görev de.
Ama insan, hep fazlasını ister.”
O zamanlar bunu bal sandım. Meğer hayatın kendisiymiş. Doğanın görünmeyen düzenini, yıllar sonra ders kitaplarında okudum. Ama ilk kez dedemin sesiyle duymuştum. Şimdi geriye dönüp baktığımda anlıyorum: Arı sokması geçti. Ama o gün, kalbime bir bilgelik yerleşti.
Hayat, ancak yaşandıkça anlaşılır. Ve her karmaşanın içinde, küçük de olsa bir umut saklıdır…
Dedeme,
sessiz bilgeliğine ithafen
***
Editör: Nevin Bahtışen
