BU BİZİM ŞAİR SANA SADIK YAŞADI
Dün gece hasretine dayanamadım
Yatağımda ağladım
Bağrımı ateşe attım dağladım
Gözyaşım hiç akmadı
Demek ki
Ağlamaktan gözlerim yoruldu
Gözyaşım kalmadı
Yaşlar gözlerimde kurudu
Kirpiklerimde dondu
Ben seni öylesine sevmiştim
Sana o kadar bağlanmıştım ki
Gidişin kadar
Bu sevgi dolu duygulu kalbimi
Hiçbir şey böyle yakmadı acıtmadı
Yüreğimi yaralamadı kanatmadı
Beni müşkül duruma düşürüp yormadı
Bil ki gittin gideli
Gönül telim durgundu suskundu
Hiç kımıldamadı titremedi
Bu şair senden sonra
Bir kez bile olsa da gülmedi
Seninle dopdolu göğsüne
Gül diye
Hiçbir kadını takmadı
Sahillerde el ele gezip dolaşmadı
Uzaktan uzağa bile ışık yakmadı
Sevgisini kulağına fısıldamadı
Sol yanı başkasının adını vurmadı
Yemin etti ant içti kendine söz verdi
Hiçbir kadının düşüne yatmadı
Rüyasında olsa da bir gece bile
Senden başka kadını görmedi
Rüyasında bile sabahlamadı
Aynaya bakınca hiç utanmadı
Kimseye mahçup olmadı
Sözünden hiç mi hiç dönmedi
Deli bir sevda rüzgârı olup da
Kimsenin gönül dağında esmedi
Seni sevmekten asla vazgeçmedi
Aklından bile hiç mi hiç geçirmedi
Sensiz bir tek nefes almadı solumadı
Seni hiç mi hiç aklından çıkarmadı
Güzel zarif kadın bil ki canım aşkım
Bu bizim şair sana sadık yaşadı
Zaten seni hayatında ilk ve tek saydı
Gönül sazı yalnız senin adını vurdu çaldı
***
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
