BİTMEYEN SON
Sustukların kadar birikirmiş insan.
Ben sustum,
Sen ise;
Zaten hiç konuşmamıştın ki.
Bir çay koydum, soğudu.
Bir sigara yaktım, bitti.
Bir hayat yaşadım,
İçinden "biz" geçmedi.
Yağmur yağıyordu oysa;
Kaldırımlar ıslaktı.
Senin gidişin ise;
En çok benim içimi ıslattı.
Dönme artık.
Çünkü bıraktığın yer
Artık bıraktığın yer değil.
Bitti dediğin an, aslında her şey biter.
Kalan sadece bir boşluk bir de hiç geçmeyen sızı.
Sen benim en büyük "keşkem,"
Hiç yaşanmamış en uzun sızımdın.
Artık ne güneş doğar bu kente
Ne de rüzgâr eser isminle.
Ben seni, sendeyken kaybettim,
Şimdi bulduğum her şey,
Aslında biraz "hiç" kimse...
***
Editör: Nevin Bahtışen
