BENİM İŞTE
Etrafına bakıp görebilirsen
O boynu bükülen gül benim işte
Konup da dalında durabilirsen
Yaprağı dökülmüş dal benim işte…
Üşütmekten seni korkup çekinen
Fısıltısı ile adın okunan
Seherde saçına hafif dokunan
Ağır ağır esen yel benim işte…
Üfleyip güneşi bir an söndürsem
Gönlüm ziyasını sana göndersem
Yarin otağında çerağ yandırsam
Aradan uzanan el benim işte…
Akarsuyum engel bilmez coşarım
Bülbül güle konmaz ise şaşarım
Bir sözünle sana durmaz koşarım
Öz evinden taşan sel benim işte…
Kuşlar bile konmaz susuz bir göle
Demedim kimseye adını bile
Yaktın yüreğimi döndürdün çöle
Kumları savrulan çöl benim işte….
Alınmaz kalesin en son sınırsın
Ayağa serilen gönlü tanırsın
Terk edip beni de gittim sanırsın
Çiğneyip bastığın yol benim işte…
Bu dünyada gördüm olmazlar oldu
Harabat ehlinden muhabbet kaldı
Koçak bir gönülde diyorlar öldü
Bu sevdadan kalan kül benim işte….
