ANNE
Yine düştüm acının orta yerine.
Yüreğim parça parça, bölük bölük, anne!
Sanki ellerimde kelepçe,
ayaklarımda prangalar var,
ne ileri ne de geri gidebiliyorum.
Şafak sisli, her yer çamur, ay aymıyor, gün doğmuyor,
Yol görünmüyor, anne!
Öyle bir çile dolaşıyor ki başımda,
her gün bir diğer güne münhasır, anne!
Yaşamak mı, ölmek mi,
yoksa yaşarken ölmek mi,
hangisi zor, hangisi daha kolay,
Bilemiyorum, anne!
Oysa küçük bir mutluluktu istediğim;
avuç içine konan, anne.
Zaten bu dünyanın hiçbir şeyini istemedim,
hiçbir şey de bana ait değildi zaten.
Hancı ve yolcu misali dünyadan geçen, anne!
Şimdi “Adalet, adalet!” diye haykıranların
adaletsizliğinde boğuldum;
bir kader mahkûmuyum,
müebbet yedim, anne!
Sanki bir hücreye kapatıldım;
hangi tarafa dönsem taş duvar.
Kolum kanadım kırık,
yordular yüreğimi.
İçimdeki çocuğu öldürdüler,
nefes almaya çalıştıkça
soluğumu kestiler, anne!
Yaşarken çiçeksiz mezara döndüm,
acı soludum, kan kustum,
anne!
Şansıma küstüm, kadere küstüm, hayata, kendime küstüm.
Sahi, sahi ben niye doğdum, anne?
Oysa ben de insandım, herkes gibi
hayallerimi ezip geçtiler,
anlamadan, dinlemeden.
Kefenimi biçtiler, anne!
Ne sorgu var ne de sual.
Yüreğimi darağacına asıp
ipini kestiler, anne!
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Suna Türkmen Güngör
