AKLIM EYLÜLDE KALDI
Çok küçük hayaller kuruyorum,
Geride hiçbir şey yok demek büyük hata.
Kesinlikle bu hayal bana verilmiş mühendislik harikası.
Eylülü düşünüp ekimi yaşıyorum.
Özlem duyduğum ne varsa içime doluyor
Ve duygularıma oturup seyahat ediyorum;
İlk aşk başka, çok başka...
Ve gözlerim puslu gökyüzü.
Bulutlar
Ayrılığı mı hatırlatır hep?
Vicdansız bir rüzgâr böğründe
Yağmurun tutunacak takati kalmamıştır artık!
Dehşetsin be eylül sen!
Bir şiir feryatlar içinde yanar mı?
Yanar.
İçine birazcık da aşk karışır mı?
Karışır.
Sen ne biçim sevdasın da
Gidişin yanık şiirler yazdırıyor.
Ben ne biçim şairim de
Eylülü unutmadan ekimde yaşıyorum.
Ve sonbaharın döktüğü yaprak altında kaldım.
Ne eylül oturdu haneme
Ne de ekim güldürdü yüzümü.
Bak ekim, bana hep dert verdin!
Eylül yüreğime hep aşk oldu.
Keşke ben göz açtığımda değil,
Kalp yandığında doğsaydım.
Editör: Hamiyet Su Kopartan
