YAZIK
Yazık,
Susmayı öğrendi,
İçimdeki çocuk.
Hani eskiden koşup duran,
Her şeye gülen,
Her şeye inanan o küçük…
Şimdi sessizliği
Kendine yorgan etmiş.
Konuşacak çok şeyi vardı aslında,
Ama dünya dinlemeyi unuttu.
Sözleri duvara çarpar gibi,
Geri döndükçe,
Küsmeyi öğrendi önce,
Sonra da susmayı…
Ben bilirim hâlini,
Gece uyumam,
Sohbet ederim bazen.
O anlatır, ben dinlerim içimden,
Sanki büyüdükçe,
Aynı evde,
İki yabancıya dönüşmüşüz.
Ama yine de umutsuz değil,
Bir yerlerde saklıyor gülüşünü.
Belki bir sabah,
Bir çayın buğusunda,
Bir yağmurun ilk damlasında,
Çıkıp gelir yeniden,
Ben buradayım der gibi.
***
Editör: Bilgi Şakar
