VEDA VAKTİ
Kaderin elinde savrulan yaprağım
Meçhul bir ufukta sönüyor ışığım
Yüzüm toprağa dönüyor mutlak
Kaderle ben bir küs bir barışığım
Faydası kalmadı yaşadığım yaşın
Hangi yöne gitsem yokuş çıkıyor
Sırrını çözemem akan bu yaşın
Hüznü içimdeki geceyi yıkıyor
Bir sessizlik çöker bütün günlere
Gölgesi uzanır boş hayallere
Dönüşü yok artık geçen dünlere
Kör bir düğümle geldim şuraya
Sormayın sebebini, sormayın niçin
Kapatmayın kapıları ne olur açın
Bir hırçın fırtına koparır içim
Yorgun bakışımda yatar özlemler
Yazgıya sitem mi isyan mı bilmem
Bozuk bir saatin tik takı sanki
Kendimden kaçarken kendime gelmem
Hangi yangındayım sormayın hani
Bilinmez bir his bu boğar boğazımı
Öyle bir ağırlık çöker ki cana
Kesilir ruhumun o son hevesi
Teslimim sonunda benden olana
Sessiz bir limana demirler gönlüm
Yıldızlar küsüyor artık gökyüzüne
Yabancı bir baharın sonuydu ömrüm
Yüz sürmek kalıyor kaderin tozuna
Yolcu der menzilim bir yar kenarı
Yıkıldı üstüme zamanın duvarı
Gönlümde saklıdır bitmez efkârı
Veda vakti geldi mi sormayın hani
***
Editör: Nevin Bahtışen
