ÜZÜNÇ VAR
Sevinç yok gün söndü ağaçlarda
Gün sonunu çiziyor kuşlar
Nar ateşlerde yüreğimiz sancılı
Ümitse yarına kadar
Gözlerimizse düşlere takılı
Gözyaşlarımızda üzünç var
Vurgun yemiş sol yanım
Ayrılıksa ölümden beter
Sevdadan yana gülmedi yüzüm
Gizlice ağlardım tenhalarda
İkimiz içinse mutluluk uzaklarda
Gözyaşlarımızda üzünç var
Anımsar mısın güneşli bir gündü
Bir ormanda el eleydik biz
İlkin kuşlar karşılamıştı bizi
Hangi sebeple ayrı düştük biz
Gönül koyma unutmuşum
Gözyaşlarımızda üzünç var
Uzak menhirlere sürülmüş aşk
Senden ayrı düşeli gün yüzü görmedim
Koskoca bir yalnızlık düştü bana
Kan düştü ağaçlar ormanına
Akşam gelir hüznüyle
Gözyaşlarımızda üzünç var
Umut yok karlı bir dağdır
Yoksul bir çocuk gibi kaldım öylece
Hiçbir şey avutmaz yalnızlığı
Neydi günahım neydi aradığım
Hasret getirir akşamın yalnızlığı
Gözyaşlarımızda üzünç var
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
