MÜPTELAYIZ
Mapusa haddinden fazla alışan mahkûmun
Artık anlamsız kalan
Özgürlüğüne benziyor bizi bulan mutluluk...
Öyle alıştım ki ben derde, kedere
Mutluluk uçurmuyor beni göklere
Eğreti duruyor üzerimde....
Zaten kelebek ömrüdür bizde mutluluk
Yatıya bile kalmayan misafir gibidir..
Öyle işler ki içimize kışın ayazı
İlkbahar geçer, yaz geçer
Yine kışa gireriz eritemeden buzlarımızı..
Kalbimizin kenar mahalesine
Ancak yolunu şaşırıp uğrayan
Yüksek sosyetedir mutluluk..
Acı tebessüm kalın bir perdedir yüzümde
Kahkaha güneşi sızamıyor içeriye..
Alışkın olmadığımız için midemizi bozan
Çok pahalı bir yemektir mutluluk....
Ya da yalancı bir siyasetçidir
Beş yılda bir uğrayan
Avucumuzda kalır yarına dair boş vaatler..
Biz iman etmişiz kadere bir kere
Keder artık normal oldu bizlere
Mutluluk sokar bizi anormal hallere....
Sonbaharda hüzün ve aşk ilkbaharda neşe
Yazın tatil köyü olur her köşe
Seveni az, ayıp olmasın diye
Bize düştü sevdalanmak kara kışa....
Hem ırsi bu dert keder bende
Ekmek savaşında çatılan babamın kaşından
Rahmetli annemin hiç bitmeyen telaşından
Çocukluğumun gerçek olmamış düşünden
Mirastır bu haller bana....
Ama umudumuz şudur ki Allah'tan
Öte tarafa bolca kalsın diye
Dünyada ucundan tattırıyor olsun bizlere...
