YOKLUĞUNUN HÜKMÜ
Yokluğunun belası kalmış senden
Nereye gitsem peşimde bir ukde
Kara bağır gibiyim
Öyle kasvetli
Öyle soğuk
Öyle karanlık
Zaman değiştirir sandım her şeyi
Oysa
Üşüyen yerlerime çekilmiş ince bir hicap
İçimde dinmeyen bir sızıymış
Eksilen ben
Artan sen
Ve durum Leyla iken
yine alıştığım gibi
kendimi yok sayıyor
seni var ediyorum
her gün yeniden
Ve her defasında
kederim
kendimden biraz daha eksilerek
bir karmanın kaderi misali
sahnede
Böyle nasıl oluyor ben de bilmiyorum
Kim bilir
Sevmek eski zamanların masalıymış diyenlere
çoğalmayı sormak gerek belki
Ben sende kalmışken artık biliyorum
Bu esaret değil yalnızca
Bir yokluğun içime açtığı ısrar bu
Adının gitmeyi silip bende kalması
beni sende yok edip
seni bende var etmesi
Ve ben buna
daha ne kadar katlanır
Ne kadar dayanırım hiç bilmiyorum
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
