HÜZÜN
Kederli bir yaprak daha düştü takvimden.
Geçti aylar, yıllar, yinelendi anılar.
Bir gün daha geçip gitti sensiz ömürden.
Sen yoksun, kentin akşamında boş sokaklar.
Yürüyorum ıssız kentin bulvarlarında.
Buruk bir hasretttir yüreğimde duyduğum.
Ümitsiz ve yılgınım kentin akşamında.
Tanıdık gelmiyor bu şehir, yabancıyım.
Yıkılır yalnızlığım kentin akşamına,
Sararmış yapraklar sürünüyor yerlerde.
Düşen, ölen yaprak acı veriyor bana.
Umut yok, mutluluk saklanmış bir yerlerde.
Kime anlatayım yumak olmuş dertleri?
Semada ay, bir deste karanfil oluyor.
Tatlı bir hâyâl gibi gülüyor gözleri,
Yüreğimin hazanına hüzün oluyor.
İnce bir çizgidir hayat, pamuk ipliği.
Tutunursun arsız bir sevdaya, yılgın.
Sevip kavuşamamak köreltmiş benliği.
Biteviye kanar durur mahzun yüreğin.
Yapmacık, sahte, yalancı, bencil gülüşler...
Onlar bana yaban, ben onlara yabancı.
Dost bildiklerim de selamını kestiler.
Kimse anlamaz hâlden, duygular yabancı.
Sessiz her yer, her sokak, üşümüş lâmbalar,...
Kuşlar da uçup gitmişler uykularına.
Sadece gökyüzünde ay ve yıldızlar var.
Kuşlar dalıp gitmiş kendi hülyalarına.
Camlara pusulanmış yağmur damlaları,
Gözlerimde ayrılığın getirdiği yaş,
Yürek denizinde mutsuzluk gemileri,
Yol alır gider bir limana yavaş yavaş.
Editör: Hamiyet Su Kopartan
