DÜNYA HAYAL KURMA YERİDİR
Yeter artık dönme, dur dünya!..
Artık nefes alamıyoruz, ne orman kaldı, ne canlıların yaşayacağı bir alan…
Benim çocukluğumda, ormanlar hiç yanmazdı…
Öğretmenler bizi teşvik ederdi; “Ormanlara, çevrenize her yere fidan dikin, dünyamız
güzelleşsin.” diye…
Dur dünya, dönme! Kimi çocuk aç yatıyor, kimisinin pabucu yamalı…
Bazen dünyaya, bazen hayale dalarım.
Dünyayı güzelleştiren de biz insanlar, kaosa sürükleyen de biz insanlar…
Bazen düşlerim; biz insanlar neden bu kadar hoyrat olduk?
Kendi dünyamızı yorduk, hırpaladık. Dünyanın bir kabahati yok…
Çocuklar; hepinizden özür diliyoruz, yorgun dünyayı her gün birileri daha çok yoruyor…
Bir yerde savaşlar; bir yerde insanlığını, aklını yitirmiş insancıklar…
Bombalar, sokaklarda patlarken nasıl korkmasın mahsun çocuklar, bebekler?
Sokaklar ateş altında, insanlar ölüyor…
İnsanlar, insanlık çaresiz…
Herkes dünyayı suçlar; yok mu başka suçlu, yok mu buna sebep olanlara isyan?
Bir hayale daldım, dünyayı bayram yeri gibi süsledim:
Çocuklar neşe içinde, insanlar neşeli, yüzleri gülüyor…
Herkesin bir işi var.
Çocuklar aç, sefil değil…
Savaşlar son bulmuş…
Dağların eteklerinde çiçekler boy vermiş, sokaklarda her yerde…
Çocuklar neşe içinde, dünkü dünya, sanki hiç yaşanmamış gibi…
Kim bilir! Belki de benim halim bu, kimin olmaz ki?
Bahar gelmiş; her yere, benim memleketime geldiği gibi…
Ahh, yalan dünya!
Yalancılar sana; “yalan” dedi, kendi yalanlarını unutmak için.
Çocuklar güldükçe, umut ettikçe; dön dünya, durma dön!
Gözlerimi kapadım; hayale daldım, seninle.
Çocukluğumdaki gibi baharları, yazları beklemek…
Dört mevsimi, doya doya yaşamak…
Tarlalarında altın saçlı başaklar, ovalarından nehirler akardı.
Ne de mutluyduk, özgürlük vardı çünkü savaşsız.
O günleri ne çok özledik. Hayallerimiz, gerçek olur mu bilmem ama ben yarınlardan umut bekliyorum.
Hadi, el ele verelim! yorgun dünyamızı dünler kadar, rahatlatalım.
Bayram alanı yapalım, çocuklar ölmesin.
Savaşlar barışa dönsün…
Kimse kimseye kızmasın.
Ah dünya, içimi sana açabildim, kimse dinlemiyor.
“Hayal bu” diyorlar.
Hayaller, umuda; umutlar, gerçeğe döner. Herkes yarınlara, umutla sarılsın…
Mutlak gerçek olacaktır, özgürlük hayalimiz gibi…
Hani diyorum; bu zalimler olmasa ne güzel yaşanası dünyasın sen, dünya!..
Editör: Nevin Bahtışen
