BİLMEN GEREK
Aylardan gecenin bilmem kaçı,
Günlerden ocak.
Hoş sensiz eylül olsa ne olacak.
Ne farkeder...
Ben diyeyim ayın yirmi ikisi
Sen de yirmi üçü.
Şimdi zuladaki ufak rakım,
Son kadehini ufaktan yuvarladım.
Masamda mürekkep şişesinde yazdan kalma gonca gül.
Gönlümde açtırdığım gül.
Solmaya yüz tutmuş, onu anladım.
Bu gece ya bende gariplik var ya gülde;
Ne hikmetse ruhuma sinmiş kokusunu almadım.
Belki anason kokusu sardığındandır, odamı.
Bazen bir galon gırtlağını ıslatmaz da
Aklında hüzün esince bir kadehte çarpar bu meret, adamı.
Yatmaya yüz tutmuşken bir yanım,
Televizyon izlemek istedi canım.
Duydum ki Haldun Dormen ölmüş.
Dedim hayat bu işte....
İnsanoğlu bir yokmuş,
Bir varmış.
Ben de çektim perdeleri,
Şimdilik indim bana rol vermediğin sahneden.
İlla bir sebeb arama
İlla bir neden...
Gün biter, gece biter, kadehte rakı biter.
Amma güzel son bulur bu film amma beter!
Benim hayatım, benim aşkım oskar alır.
Senaryonun son satırları kaldı,
Zor olmadı yazmak,
Bir kadehlik zaman aldı.
Lakin filmi çekilmez ben ölmeden.
Bekleyip görmen gerek,
Yok izlemem dersen
Benden evvel ölmen gerek.
Ölüm hak, sevmek helal,
Helalinden olman gerek.
Sarhoşun mektubu okunmaz,
Bunu sen de bilmen gerek.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
