SENSİZLİKTE KAYBOLMUŞUM
Eylül rüzgârı esiyor yine yanan yüreğimde
Bilmem ki kaç mevsim atlattım
Nice sonbahar yolcu ettim
Kasımpatılar soldu göçmen kuşlar gitti
Hâlâ sen gelmedin beklediğim o mekâna
Gözlerim yollarda yaş döke döke
Ömür tükete tükete
Vuslat hayaline düşler kura kura
Kavuşmamız ahirete mi kaldı kalbimdeki yâr
Her gelişinde kır papatyaları toplardım
Lavantalar sererdim geçtiğin yollara
Leylak kokusu sürerdin narin nazik tenine
Sanırdım ki cennet bahçelerinin kokusu
Kendimden geçerdim buselerinde
Yeni bir dünya kurulurdu aşka ela gözlerinde
Şimdi bir gece vakti eylül esintisi çöktü içime
Penceremden karanlığı dövüyor bakışlarım
Gökyüzüne serpiştiriyorum
Umutlarımı geleceğin muştularını
Dualar dilekler yolluyorum yüce Tanrı’ya
Elbet bir gün yalnızlığımıza çöken
Karanlıklar aydınlığa erecek beklentisindeyim
Ki inanmıştık aşka
Hatırlasana gül bahçesinde dolaşırken seninle
Yaylaların derelerinde çimerken
Bir bahar türküsü coşardı dudaklarda
Menekşeler açardı mor mor muhabbetinde
Daha dün gibi hatırlarım beni öptüğünde
İçim dışım nasıl da kavrulmuştu aşk ateşinde
Kollarındaki sıcaklığın beni benden alırken
Gökyüzünün eşsiz ışıltısında kaybolurdum
Şimdi sensizlikte kaybolmuşum kendinde değilim
***
Editör: Pınar Akyüz Atmaca
