BAHARI GETİR GÖNLÜME
Kehribar sarısı saçlarıma bulaşmış hasret,
Kurak gönlümü sarmışken hüzün,
Durma, sarıl gönül bahçeme.
Baharlar gelir sen aklıma gelince.
Belki yeniden doğardı bahçemde,
Yeşeren yapraklarla
Ağaçlar gelin misali seslenirken;
Ruhumda sevdadan bir fırtına,
Delirmiş hasret katran geceden,
Dalgalar, çaresiz çarpardı kıyılarıma...
Kimsesizdi sana gelen yollar;
Limanım ıssız,
Yelkenlerini çoktan indirmişti gemiler
Ama mavisi vardı aşkın,
Denizin ve göğün çividinden.
Sen gelsen
Nasıl da yakışırdı dağlarda çiçeklerin renklerine...
Bir türkü çalardı yanık yanık,
Çığlıkları avaz avaz,
Zehmeri ayazından geçmiş;
Mavinin ardından parlayan,
Toprağa atılan her tohumda,
Yeşeren buğdaylar gibi...
Özlemim ilkbahardı benim.
Güzeldi gelişin binbir çiçeklerden,
Özlemim sendin benim;
Baharları dirilten...
Kızıl bir gün batımıydı yokluğun.
Gökteki yıldızlar göz kırparken
Hilali, saplanırdı göğsüme.
Kokusu, eserdi akşam,
Bahar kokardı şiirimde.
Dört duvarımda çiçekler,
Aklıma her gelişinde...
Gel, hadi gel!
Giyinip hazırlan,
Yazdım yeşili kalbime,
Ruhumun en ince yerine.
Bak mavilerini kuşanmış deniz,
Bekler bizi Akdeniz...
Sen bahar getir gönlüme.
***
Editör: Nevin Bahtışen
