BABAMIN FOTOĞRAFLARI
Onların adı unutulmuş fotoğraflar...
Oysa zamanında itina ile saklanmış, yıl yıl tasnif edilmiş ve zarflara konulmuş... Her birinin arkasına özenle tarih atılmış, fotoğraftaki kişilerin isimleri yazılmış ve nerede çekildiği not edilmiş. İncelikle, saygıyla ve şahane bir elyazısı ile...
Yıllar sonra bakıldığında, her şey hatırlansın istenmiş belki de fakat nafile..
Hatırlanamamış. Babamın artık unuttuğu fotoğraflardı onlar. Bütün hayatı, gençliği, üniversite yılları, hatta çocuklarının ilk doğum fotoğrafları art arda sıralanmıştı. Yıllar sonra bütün hatıralar acımasızca silinmişti hafızasından. Unutmayayım , hatırlayayım diye titizlikle arkalarına not düşülen bu fotograflar öylece duruyor albümlerin içinde...
Kimdi o insanlar, şu fotoğrafta ne güzel gülmüş, neye gülmüştü acaba ya da şu karede üzgün gibi miydi sanki. Arkasına; “Can dostuma" diye imzalayıp gönderen arkadaşı yaşıyor muydu acaba şimdi? Bir sürü soru geliyor aklıma... Oysa ben babamla, şimdiki yaşımda, o günleri konuşmak isterdim.
Hayatını, tecrübelerini bu yaşımda dinlemek isterdim. Kendi çözümsüzlüğümü, yaralarımı konuşmak isterdim. "Üzülme yavrum, her şey geçer" deyişini o kadar çok özlemişken hem de... Son günlerinde bunu denemiştim fakat yorgun gözlerle bakmıştı gözlerime... Yüreğim burkulmuş ve usulca, tıpkı babamın yaptığı gibi, yine tarih sırasına göre zarflarına yerleştirmiş ve bir karar vermiştim. Artık fotoğraf biriktirmekten vazgeçecektim...
Aradan geçen onca zamandan sonra babacığımı anmak için tekrar açtım albümleri. İçim bir tuhaftı, tereddütlüydüm fakat onu iyi halleriyle hatırlamak iyi gelir belki diye düşünmüştüm. Kucağında kızlarıyla fotoğrafları; “Ebru 2 yaşında" diye arkasına not düştüğü sararmış fotoğrafım, kızının doktor olduğu gün verdiği gurur pozu, torunlarına sarılırken verdiği o mutlu poz ve daha bir sürü hatıra... Hem ağlayarak, hem gülerek albüm bakılır mı? Bakılırmış meğer...
Sonra vazgeçtim bu kararımdan. Babam iyi ki bu fotoğrafları toplamış ve iyi ki arkalarına hatırlatma notları yazmış diye düşündüm...
Kim bilir belki de, bir gün bizim onları saklayacağımıza inanmıştı. Son yıllarında bizi hatırlamadın belki fakat biz seni hiç unutmayacağız babacığım . Solmuş fotoğraflara düşen gözyaşlarımı itina ile siliyorum ve tıpkı babamın yaptığı gibi,usulca yerine koyuyorum albümleri.
Tüm gidenlerimiz nurlarda uyusun diyerek...
