BABA GİDERSE
Ağzımız henüz süt kokarken
tanıştık baba özlemiyle...
Daha altı yaşında,
körpecik bir çocukken,
ömür boyu sürecek
bir hasrete mahkûm olduk.
Anılarla, acılarla, hatıralarla
ve hiç silinmeyen izlerle
yürüdük bu uzun yolu.
Omuzlarındaki gerçek yükle
düşe kalka ilerlersin.
Hayat, dik yokuşlarını
bir bir önüne sererken
aslında o yolda büyüdüğünü anlarsın.
Azimle tırmanırsın zirveye.
Karşında koca bir dağ görürsün.
Meğer o dağ, babaymış...
Bir çınar, bir sığınak, bir ömürmüş.
Baba kelimesi dudaklarında
hep eksik kalır,
Yıllar geçer, sen büyürsün.
Bir gün bakarsın ki
Sen de baba olmuşsun.
İşte o zaman, baba olmanın
ağırlığını ve güzelliğini,
Yüreğinde hissedersin.
Ve büyüdükçe anlarsın;
Baba giderse geriye özlem kalır,
Hasret kalır, eksik kalan bir yan kalır.
Meğer baba, dağmış.
Baba, çınarmış.
Baba, ilk sevdaymış…
Editör: Hamdiye Okudan
