ATEŞ ve KÜL
Yüz görümlüğünü takmışsın ey yar,
Kalbini eylemişsin ateşe kül!
Kim dayanır bu kadar yanmaya?
Kimdi sana reva gören,
Bir öpüşlük canına,
Bir ömürlük acıyı?
Göğüne yıldız olanlar
Gününe güneş olamadılar!
Gülüşünü kucaklayanlar
Acını sırtlamadı!
Yüzüne gülenler,
Arkanda duramadı!
Ne ömründen alıp ömrüne verdiler,
Ne günahlarını senin kadar sevdiler!
Kalbini ateşine kül eyleyen yar,
Namlusuna nifak sürdün mü aşkın;
Tam on ikiden vuruyor hayat seni!
İnlesen Nâlân olmuyorsun,
Gülsen Hande!
Ağlasan gözünün yaşını silen yok,
Dert olsan dermanını bilen...
Sofrana ilişenler hep aç,
Kapını çalıp kaçak çok!
Ey suhuletle ölen yâr,
Toprağı bol olsun diyecekler bil!
Kimi üç gün tutacak ardından yas,
Kimi hakkını bile helal etmeyecek hiç!
