YOLCU
Yıllardır sırtımda ağır bir küfe,
Kadere küsüp de durmadım anne.
Rüzgârla söyleşip dertleştim amma
Menzilde durağa varmadım anne.
Sarp oldu yollarım, dizlerim yorgun,
İçimde bir nehir akıyor durgun.
Fırtına savurdu, yedim hep vurgun,
Hâlimi bir kula sormadım anne.
Gece bir pelerin gibi örtülür,
Zamanın koynundan ömür dökülür.
Karanlık çekilir, şafak sökülür,
Ben kendi düşümü yormadım anne.
Aşılmaz dağlardı garip mekânım,
Yollarda tükendi tatlı zamanım.
Ateşsiz tütse de içte dumanım,
Yandım da dünyayı kırmadım anne.
***
Editör: Bilgi Şakar
