USTA
Bir akşamüstü
Çayın dumanına yasladım sırtımı
Karşımda sen vardın be usta
Susuşunla öğreten
Ben konuşurken sesim değil
İçimdeki kırık dökük yankı titredi
Dedim ki
Dünya kalabalık ama
İnsanın içi tenha bir istasyon
Giden trenlerin arkasından
El sallamaktan yoruldum
Kalanların da yarım kalışından
Sonra usulca döküldü dilimden
Sanki ilk kez itiraf eder gibi
“İnsan bir kere
yalnızlığa alışınca
her kafasını bozana
yol veresi geliyor be usta”
Bu sözü söylerken ne kadar büyüdüm sandım
Meğerse biraz daha kabuğuma çekilmişim
Sen çayından bir yudum aldın
Gözlerin uzak bir dağa baktı
“Alışmak marifet değil” dedin
“Alıştığını sevmek asıl imtihan”
Ben sustum
Çünkü ben en çok gitmeleri sevmişim be usta
Kalmayı beceremeyenleri değil
Kırılınca keskinleşen yanımı okşamışım hep
Her vedayı zafer saymışım içimde
Şimdi anlıyorum
Yalnızlık bir sığınak değilmiş meğer
İnsanın kendi sesine fazla maruz kalmasıymış
Yine de bil ki usta
Ben hâlâ aynı cümleyi taşıyorum cebimde
Ama bu kez herkese değil
Kalbimi hoyratça çiğneyenlere
Yol veriyorum sadece
Ve ilk defa
Kalmak isteyene kapımı aralık bırakıyorum
***
Editör: Nurdan Günay
