SUSYAR
Sanırdım, bir kelimeyle olur vedalar.
En ağırı, göz bile kırpmadan gitmekmiş meğer.
Suskunluğun içinden,
Kayıp gittin usulca.
Ne bir elveda ne de bir tebessüm,
Bırakmadan geriye.
Rüzgârsız bir akşam sisiydi gidişin,
Çöktü içime sessizce.
Ardında bıraktığın susyarım,
Duyulmamış bir sevda oldu belki de.
Ben, bekliyorum hâlâ o son bakışı,
Hiç yaşanmadığı hâlde.
Yüzümden silinmeyen veda,
Saklanır bazen suskunluğumda
Sırlı aynaların ardına.
Yüzleşemediğimiz her an,
Kaçarken sen, kendine;
Kanarım ben hâlâ şuursuz,
Yetimce
Bengü çölünde.
***
*Susyar: İçte açılan sessiz yara
***
