GECE VE BEN
Bu gece kalbim ikiye ayrılmış gibi,
Bir yarım sende kalmış,
Diğer yarım karanlığın koynunda.
Gözlerim yıldızlara takılı,
Sanki onlar da benim gibi eksik,
Işıkları bile yarım yanıyor uzakta.
Her biri kendi hüznünden bir parça saklıyor gecenin içinde
Uçaklar geçiyor sessizce gökyüzünden,
Sanki bu kırılgan anı incitmekten korkar gibi.
Rüzgâr bile usul esiyor,
Yaramın üstüne basmamak istercesine.
Yorgun bir yüreğim var benim,
Dünyaya sığmayan.
Bazen diyorum ki
Sakla beni şu saksıdaki toprağa,
Bir tohum gibi göm beni sessizliğe.
Belki yeniden filizlenirim,
Belki unuturum içimde büyüttüğüm özlemleri
Hangi yana dönsem çıkmaz sokaklar,
Gölgem bile kaybolmuş kendimden.
Ardıma bakmıyorum
Bir zamanlar yürüdüğüm yollar çoktan kapanmış,
Kapıları pas tutmuş hatıralar bekliyor ardında
"Bul beni..." diye bağırasım geliyor,
Ama sesim boğazımda kırılıyor.
Haykırsam da duymuyor kimse,
Çünkü bazı yalnızlıkların sesi olmaz,
Sadece geceleri büyüyen bir yankısı olur.
Ah gece...
Söyle bana,
Bu nasıl kader?
Bu kadar kaybolmanın,
Bu kadar susmanın
Yok mudur bir çaresi?
Al beni yanına bu gece,
Dizlerinin dibine oturt
Sana uzun uzun anlatacaklarım var.
Kelimelerim yorgun,
Ama içimde hâlâ anlatılmamış fırtınalar saklı.
Yalnızlığımın tınısına bırakayım kendimi,
Sessiz bir nehir gibi akayım karanlığına.
Belki yolumu kaybederim,
Belki tamamen yok olurum.
Ama tam o anda,
Bir el uzanır da tutarsa elimden
İşte o zaman bütün suskunluğumu yırtar,
Gökyüzüne karşı haykırırım:
Bu gece artık yalnız değilim,
Bu gece sen ve ben varız.
***
Editör: Pınar Akyüz Atmaca
