SİTEM ETMEYE HAKKIM OLSUN
Gülmüyorsa kaderin, ne diye kara kalemle gök kuşağı resimleri çizmeye kalkarsın...
Koluna takıp da gezdirecek bir sevgilin bile yok iken ,ne diye pembe panjurlu evin hayalini kurarsın...
Sen akıllanmazsın oğlum.
Sen akıllanır san sokaktaki köpekler bile akıllanır diyordu annem ,
Meğer ne kadar da haklıymış kadıncağız..
Sokağa atılmış kedi yavrusu kadar sahipsizim anne:
Adam olmak gerekir, en önemlisi de "insan olmak gerekir,"diyordun.
Olduk da ne oldu?
Kırıldı bak hayallerim ,en delikanlı çağlarımda...
Ne insanlara güvenim ne de hayata olan inancım kaldı..
Tükendi gitti bak, yavaş, yavaş yüzümdeki mutluluklar...
Ne gözyaşlarımı silecek anne eli tadında bir şefkat ,
Ne de yol gösterecek cesur bir yürek var hayatımda...
Hep ben mi hak vermeliydim,bu hayata ..
Azıcık da olsa o da bana hak veremez miydi..
Yap boz gibi oldu ,hayallerim..
Neden, ufacık bir mutluluğu bile çok gördü bana bu hayat...
İşte böyle yapıyor bu insanlar ,
Önce sana insan olduğunu hatırlatıyorlar.
Sonra öyle bir şey yapıyorlar ki,
İnsanı, insan doğduğuna da pişman ediyorlar....
Her şey daha farklı olabilirdi elbet,
Ben de mutlu olabilirdim..
Ben de insan olmaktan gurur duyabilirdim..
Ama her şey daha farklı olmadı işte...
O zaman da yaşayacaksın kaderini..
Kim güle oynaya dökmüş ki gözlerini...
İsyan değil bu sözlerim Allah' ın gücüne gitmesini istemiyorum..
Ama azıcık da olsa sitem etmeye hakkım olsun diyorum...
