SESSİZ GÜCÜN ŞİİRİ
Yazarken ağlayan yüreğinle,
Suskunlukları kelimeye dönüştürdün.
Kimi zaman geçmişin yüküyle,
Kimi zaman bir çocuğun gözyaşıyla bölündün.
Tarih susarken sen konuştun,
Tozlu arşivlerden yankılandın.
Bir cami yandı, sen anlattın,
Bir çocuk sustu, sen duydun.
Kafkasya’dan Ardahan’a uzanır kökün,
Hasoğil soyunda yankılanır sözün.
Sanatla, dikişle, resimle örersin,
Zamanın yırtıklarını sessizce dikersin.
Belgesellerin ödül alır uzak diyarlarda,
Ama senin gözün, hâlâ çocukluk yaralarında.
Mobbing, iftira, kırgınlık hepsi tanıdık,
Sen eğilmedin, kalemin dimdik.
Bir yazar değil yalnızca bir tanıksın,
Unutanlar çağında hatırlatansın.
Kendin susarken bile başkalarını konuşturan,
Kalabalıkta görünmeyen o derin fısıltısın.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
