SÖYLEŞİ
Giriş Tarihi : 23-01-2023 00:53

Selamda Dua...

Yazan: Firuze Ünal Yavuz -SELAMDA DUA...

Selamda Dua...

SELAMDA DUA...

Toplum olarak ya hep bir şeylere eksiktik, ya da hep bir şeylere fazla...

Eksik yanımız neydi sahi? Belki de hep bir benlik, benlikten doğan bencillikti... Güven duygusunu tamamlayan saygı, saygının kardeşi sevgi değil miydi?  “Güven bana” denildiğinde “Hadi canım sen de…” söylemi nasıl oluştu? Nasıl böyle kavramlar hayatımızda yer aldı? Geldi kondu hayatımızın tam merkezine... Güvenmek, bir kale, bir dağ, sığınmak, korunaklı dayanaklığını kimler tarafından hunharca ufalanıp elekten geçirilmişti? Oysa, bir güvendiği olmalıydı insanın...

Eskiden selamlar verilir, alınırdı tanıdık tanımadık demeden, nasıl da mutlu olunurdu. Tanıyor musun denildiğinde? “Yoo…” kelimesine eklenirdi o güzel anlamlı sözcükler. “Tanrı Selamı”. Peki, kaçımız biliyorduk selamın anlamını, mealini? Keşke o şuura herkes erebilseydi... Şimdi diyorum neden bu kadar hastalıklar çoğaldı, herkeste bir mutsuzluk karamsar haller?
Peki, diyorum atalarımız nasıl mutlu olurdu bir selam alıp vermeye?

Evet, dualar avuçlarımızın içindeydi, amenna, düşünsenize sabah kalkıp tabiata doğaya insanlara selam vermek neydi?
Selam vermekte duanın tam da kendisi idi... İşte bizler, unuttuk bu güzel duayı...
Şimdi ise kimse kimseyi tanımıyor, lakin herkes birbirinden nefret ediyor...
Biri bilmeden tanımadan selam verip alarak mutlu, diğeri bilmeden tanımadan nefret yüklü... Değil miydi ki insan insanın eksiğini tamamlasın? 

Neden hep insanlardan çokça söz edilir Furkan-ı Kerim’de?
Sen sadece kendinden değil etrafından da sorumlusun ey Ademoğlu!
Bizler Yaradan’ın bizlere sunduğu güzellikleri nasıl da sümen altı ettik, nasıl da mesafeler koyduk en yakın tanıdıklarımıza bile…

KİBİR kispetini  nasıl da yakıştırdık üzerimize, komşuya koktu diyerek bir tabak yemeği nasıl da esirgedik, iblisi sevindirdik binlerce kez “Ben” diye diye?
Diyeceğim o ki…
İnsan insanı ya anlayamadı…
Ya da tamamlayamadı...
Okuyan güzel yüreklere tozlu raflardan indirip...
“SELAMÜN ALEYKÜM” diyorum…


           

Truva Edebiyat Dergisi Truva Edebiyat Dergisi