RUHUMDA BOŞLUĞUN KOL GEZİYOR ANNE
Annemi gömdüm;
Bir sabahın uyanmamış gözlerinde,
Buz gibiydi teni, yatıyordu öylece!..
Karlar indi avuçlarımın içine,
Üşüyor o andan beri içimde bir çocuk...
Anne!..
Bırakmasaydın beni sensiz
Şimdi sesin rüzgârdan bile daha sessiz,
Ruhumda ince bir sızı, belirsiz.
Gökyüzünü kırdım annem, sen gidince,
Bulutlar düşüyor şimdi içime tek tek.
Yokluğunla örülmüş bir çadırda,
Ruhumu ısıtmaz oldu hiçbir güneş.
Kalbim bir boşluktan ibaret, Ortasında zamanın sessiz çığlığı!..
Seni arayan kırık dökük bir salıncak var,
Sallanıyor göğüs kafesimde hissiz.
Adını fısıldayan bir gölge olurum bazen;
Bazen de mezar taşında unutulmuş bir ninni.
Ne yapsam olmuyor anne,
Sinmemiş kokun rüzgârlara.
Arıyorum şefkatli elini saçlarımda,
Çiziyorum gözlerini karanlık yıldızlara.
Hiçbir hayalde tam kalmıyorsun artık.
Yok şimdi sözlerin odamda,
Suskunluğun var, en çok o konuşuyor bana.
Sesini duyuramayan dilim, sessiz.
Bana "pufiğim" dediğin anı;
Harf harf üflüyorum camlara.
İçimde hep eksik kalan son öpücücüğünle,
Sığmıyor dünyam artık avuçlarıma.
Sen gittin ya anne,
Şimdi kendi içimde;
Yokum yarımdan fazla.
Öksüz yüreğim de sahipsiz.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
