KRİTİK
Bekliyordu çocuk...
Annesiydi en sevdiğiydi,
Tedirgindi...
Soramadı, alacağı cevaptan ürküyordu,
"Neyin var?" diyemedi, çocukluğuna sığındı.
Kırmaktan korktu,
Yıkıp dökmekten korktu,
Velhasıl ona bir şey olacağından korktu.
Günlerdir yemiyor içmiyor, dalgın dalgın geziyordu...
Hatta her sabah öperek uğurlarken okula, öpmekten imtina eder olmuştu.
"Sen bekle beni dışarıda" demişti, "Ben geleceğim!"
Çocuk çaresiz beklemeye başladı yüreğinin ateş gibi yangısıyla hissetti buz gibi yuvasındaki yalnızlığını...
Aynı karede başka bir kadın, aldığı haberin coşkusuyla volümü gittikçe artan bir sesle sanki mutluluğuna herkesi ortak etmek istiyordu.
Kâh gülerek kâh zıplayarak
Kimsenin acısını bile umursamayarak
Sanki bir anlığına herkese bulaştı o umut.
Saatlerdir öten bülbülün sesi o an duyuldu,
Bulaşıcıydı mutluluk.
Bulaştı....
Diğer kadınsa kalan yaşamında nasıl yaşayacağının hesabını yapmaya başlamıştı, elindeki darp raporuna bakarken.
Biliyordu; sırtından sopa, karnından sıpa eksilince insan olacaktı.
Biliyordu, dünya bir adamın etrafında dönmüyordu.
Yaradana sığınıp tescillendirdiği dayak belki de sonu olacaktı çıktığı yolda
Dedi ki "Boşver! Bugün kalan ömrümün ilk günü..."
Annesi geldi, çocuğun kulağına bir şeyler fısıldadı.
Çocuk önce şaşırdı,
O an nasıl da uzadı!
Ağladı önce bağıra bağıra.
Korktum.
O da çok korkmuş demek ki!
Sonra güldü yine bağıra bağıra:
"Çok korktum anne!" dedi, "Çok korktum!"
Annesi oğlunu bağrına bastı ve dedi ki
"Ağabeyler korkmaz oğlum"
Sevindi oğulcuk,
"Bak gör nasıl ağabey olacağım!" derken kabarmıştı göğüs kafesi...
Mutluluk da umut kadar bulaşıcıydı.
Gökten üç elma düşerken ben bu kareyi ölümsüzleştirmekle meşguldüm...
Bir hastane bahçesi, dört kadın ve koskoca bir dünya...
Dünya, kadının etrafında...
***
Editör: Nüzhet Ünlüer
