ISSIZ KADINLAR SOKAĞI
Benim adresim ıssız kadınlar sokağı.
Şöyle caddenin en sonunda,
Tabelasında yazıyor yalnızlar durağı.
İtilmiş kakılmış örselenmiş yüreklerimizle,
Sabır sokağının tam yanında.
Benim adresim ıssız kadınlar sokağı.
Korkular kol gezer benim sokağımda.
Umutlarım ölür benim her gece kucağımda.
Üşür ruhum, üşür temmuzun sıcağında.
Benim adresim, suskun kadınlar sokağı.
Hakkımı savunmamın ödülüdür, bedenimdeki mor renkler.
Gururumun nasıl kırıldığından hiç bahsettmedim, bakın lafı bile geçmedi.
Duvarlar şahit, ağzımdan bir kelime çıkmadı.
Benim adresim, mutsuz kadınlar sokağı.
Gülersen şöyle ağız dolusu hafif meşrep olur adın.
Ne giymiş nereye gitmiş, nereden gelmiş tutulur kaydın.
Kapıların ardında bekler seni bütün korkuların.
Benim adresim, ölü kadınlar sokağı.
Yaşamanın tadını çoktan kaybetmiş bir canın,
Nefes alıp vermesinden ibaret artık hayat,
Gün gelecek bir zalimin elinden olacak
Bir merminin soğukluğu donduracak kalbimi.
Yahut bir çeliğin keskinliği olacak son hissettiğim.
Sonra düşeceğim toprağa, biçilmiş buğday başağı gibi.
Benim adresim, hiç yaşamamış kadınlar sokağı.
Unutulup gidecek adım,
Makus kaderimi de alıp toprağa karışacağım.
Hayallerim, üzerimdeki bulutlardan bakacak bana,
Yoldaşım olacak keşkelerle pişmanlıklarım.
Benim adresim, suskun kadınlar sokağı.
Kime sorsanız gösterir size.
Görseniz zaten tanırsınız siz de
Yüzümde, mutluluk maskesiyle gözlerimde, çaresiz bakışlar taşırım.
Benim adresim, ıssız kadınlar sokağı.
Korkular, kol gezer benim sokağımda.
Umutlarım ölür benim her gece kucağımda.
Üşür ruhum, üşür temmuzun sıcağında.
Benim adresim, ıssız kadınlar sokağı...
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
