İNSAN OLAN
Kolpa düşlerden düşerken kırıldı gönül kalemi dilimde.
Çok alıngansın be hayat!
Onca sözcüğü heba ettim sen uğruna ya
Sadece mürekkebin izi kaldı, yazmaya meyilli elimde.
Açıldık gönül deryasında yelkenler fora.
Bazen ters esti rüzgârlar, gönlün kırık telinden başladık metafora.
Hayatın tadı anlardan ibaretti, çoğu kez hüzün kapladı gönül dağını.
Sulayıp, yeşertmek isterken, mor kırağılar çarptı gönül bağını.
Bazen kürek mahkumuydum gönlün engininde, hayatın kamçıs, sırtımda iz bıraktı ya
Her yediğim darbede.
Abartısız yaşanmıyor bu hayat hani bazen.
Her can kendi yasadığını bilir ki
Bir başka üfler nefesini, neyi bulunca neyzen.
İsyan havasında düşüyorsunuz ey sözcükler.
Oysa bir anlık mutluluk bir ömre değer.
Sevgiyle gülümseme, ne de güzel duruyor dudaklarda.
Çoğu kez, çocukların sevgi dolu çığlıkları, kutsanıyor kalabalık kaldırımlarda.
Aklın yolu bir oysa!
Olmamalı ölüm saçan füzeler göklerde.
Karanlığı delen cehennem ateşleri var yine kabus dolu gecelerde.
Gözden ırak olan olmuyor gönülden ırak.
Empatiye boğuluyor insan olan,
Kaç çocuğun çığlığı, ahı kalacak katil yüreklerde?
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz.
Editör: Suna Türkmen Güngör
