İNSAN İNSANA
Hani insan, insanın
En güvenli sığınağıydı
En karanlık gecede bile
Bir ses, bir omuz, bir “buradayım”dı.
Şimdi aynı dili konuşanlar
Aynı yaradan kanıyor
Ama kimse kimsenin yarasına
Nedense hiç el sürmüyor.
İnsan, insana ilaçtır derlerdi;
Meğer insan insana
En derin zehirmiş.
Kuru kalabalıklar var etrafımda
Ama sessizlikten dem vuran yalnızlıklar
En çok bu yüzden ağır gelir
Çünkü herkes dolu kendine
Kimse boş değil bir başkasına
Bir söz bekledik
Lakin suskunluk verildi.
Bir merhem istedik
Tuz basıldı yaraya.
Gözlerimiz birbirine değiyor
Ama ya ruhlarımız
Temas etmiyor artık.
Herkes kendi acısının doktoru,
Herkes başkasının acısına kör…
Hani düşene el uzatmak insanlıktı?
Şimdi düşeni seyretmek var
Hatta düşüşü kayda almak.
Yaralarımız bu yüzden derin,
Bu yüzden bir türlü geçmiyor.
Çünkü en çok da
Bunu insandan gördük.
Yine de bir yerlerde
Bir vefalı insan kalmalı
Artık insana ilaç olacak.
Yoksa bu dünya yalnızca
Yaralıların mezarlığına dönecek.
***
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
