İBRETLİK KOZMOS HİKÂYELERİ
Bölünerek çoğalan,
Sancılı bir hayat edindim senden sonra.
Tıpkılar tıpkısı bakışın gibiydi işte,
Suyun berrak çağlayışı.
Bütünlenirken varıp gelişinle kâinat,
Ben kâinat dışına itilmiş bir aykırı,
Elinde ışıktan asası,
Çiçek çobanı bir garip,
Hafif toprak rengi, benzi sarı.
Hale hale genişleyip kaybolan,
Renksiz damlalar bekçisi...
Sen bilmezsin, sensizliğin
En büyük eksiğim olduğunu.
Bilemeden de göçüp gitti nicesi.
Işığını kısınca güneşin,
Gizlice, sessizce, kıvrık bir gölgeyle
Gel gelelim dedin de gelmedim mi
Bambaşka evrenlere,
Bir yortunun ertesi?
Kabuğunu soyarak uzamın,
Git, gidelim demeye niyetlenmeden,
Sıyrıldı üstünden tüm tüm,
Kamerin feracesi.
Bakma sen bu kozmos hikayelerine, hepsi saçma.
Bana saçlarınla açıldı sonsuzluğun perdesi.
Kime, kimin için bilmiyorum,
Bunca utanmazlık setresi.
Benim arım da umarsız sevişlerim de
Bostan devirip bağ bozumum da.
Bahçe bahçe gül derişim,
Derime kokular biçmem,
Biçim biçim tıpkılamam, nefesinin sesini.
Kovulmuş olduğum kâinatı umursamadan.
Kendimden, senle geçişim de
Başlı başına ibretlik.
Her bir soluğun, kara delik teranesi,
Her bir kokunun her bir katresi,
Nakledilmiş işte her bir zerreye,
Senkoliğim işte,
Var mı ötesi...
***
Editör: Bilgi Şakar
