GÖLGEM
Baskın yemiş gecelerde kalmış sevdalarım.
Askıya çıkan gölgemle,
Yalnızlığımın son demlerini yaşarken
Bir sen yoktun,
Bir de soluklanmamış çayımın buharı.
Çözülmemek üzere kundaklanmış
bedelsiz suskunluklar
Gönül okşayan çatal dillerde hecelenince
Unuttum mu sanırsın,
yıldızları karartan gözlerini.
İçimde harelerin,
Yanmanın dumana teslim olmayan
ateşi gibi savrulur.
Savrulur eteklerin
Savrulur,
saçlarına bindirdiğin kelebeklerin.
Ben savrulurum her batımda.
Gözlerimden süzülen damlalar,
Kendi ağırlıklarıyla
gök kubbeye tırmanırken,
Uzak şehirlerden selam söyleyen nefesin,
Duyamadığım,
Ve dahi
Dinlemeye doyamadığım
sesin kadar hasret.
Hangi uçurumun uğultusu gül kokar?
Hangi derinde pempedir düşler.
Kaç salıncak eskitmiştir bulutsuz gökyüzü.
Kaç adım sığar sana ulaşamayan yola.
Kaç kişilik sancı çeker, baskın yemiş geceler.
Kapattım sen olmayan gözlerimi.
Kapattım kendimi.
Askıya çıkan gölgemde ihanet.
Ayazı yüklenmiş yaralar değiyor tenime.
Iraklaşıyorum tüm şiirlerin hasretinden.
Yavaşça,
Takılıp kalıyorum.
Sahile vuran son dalgaların
Acımasızca dövdüğü
renksiz çakıl taşları arasına.
Sensiz mevsimler devriliyor.
Sen kokan mendilim düşüyor ellerimden.
Ben düşüyorum.
Ben yokluğunla,
Vaad edilmiş güneşlerde üşüyorum.
***
Editör: Seher Uslu
