GİTTİĞİNDE ANLADIM
Gittiğinde anladım, sessizliğin acı dilini,
Bir eksik kalpte, derin bir çığlığın yankısını.
Sözlerin, boşlukta kaybolan bir rüzgâr gibi,
Ve ben, sensizlik denizinde savrulan bir kayık gibi..
Gözlerimde birikmiş nehirler,
İçimde saklı kalmış mevsimler,
Bir zamanlar baharın güllerinde açan çiçekler gibi,
Şimdi solmuş, kederle örtülmüş, ruhumu saran...
Rüzgârın adını duyduğum her köşede,
Seninle geçen anıların yankısı yankılanıyor,
Ve ben, sana ait her bir hatıra,
Kalbimde derin bir yara gibi saplı kalıyor...
Gittiğinde anladım, sadece zaman değil,
Birçok duygunun da kaybolduğunu,
Her gün biraz daha eksildiğimi,
Ve her an, bir parçamın seni aradığını...
Artık gökyüzü bile sessiz,
Yıldızlar bile solmuş,
Çünkü gittiğinde anladım,
Senin yokluğun, varlığımın bir parçası olduğunu...
Ve belki bir gün,
Rüzgârın savurduğu topraklarda,
Yıldızlarda kaybolduğumuzda,
Bir umudu daha yitiren gözlerim,
Sonsuz yol olduğunu anladığım,
Şimdi gidişin yalnızlık, kalbimi saran bir öksüz sızı...
