DÜŞSEL BİR ÖYKÜ
Bir avuç buğdaydık biz
Savrulduk harman yerlerinden
yaban ellere
Göç eyledik kuşlar gibi bilmediğimiz kentlere
Kaygılıydık yarınlarımızdan
Uçarı bir kelebektik biz
Konardık bahar dallarına
Bizdik güneşin gül yüzlü çocukları
Dilimizde Anadolu türküleri
Delikanlılık günlerimizde biz akardık çağlayanlardan
derelere, göllere
Düşsel beyaz atlarımızla
geçerdik mavi nehirleri
Gençtik, sevdalıydık biz
Güller, karanfiller götürürdük
yağmur gözlü kızlara
düşlerimizde
Kızlar ki sevimli ay altında
bir tomurcuk gül
Ay ışığında
gönül verip severdik biz
düşlerimizde
Ayçiçeğiydik, dönerdik biz
gündönümlerinde güneşe
Güneşse gökyüzünde
sevda saçardı yeryüzüne
El ederdi güneş yalancıktan
Bir kırmızı karanfil attı bize harlı ateşinden
sevdasından yanıp tutuşalım diye
Biz güneşin gül yüzlü çocukları
sevdamız yarım
tutkularımız yarım
gülüşümüz yarım
ulaşamadık güneşe
Sevda pınarlarında eritip türkümüzü
bir ağıt koyuverdik güneşe
kan içinde ellerimiz
dikenliydi ay altında
tuttuğumuz güller
Ay altında alımlı kızlar
güldüler, tufanlar koparıp yüreğimizde
"hemen öyle umutlanmayın", dediler
çıkıp düşlerimizden
güneşe gittiler...
