DƏRVİŞİN NÂLƏLİ MUSİQİSİ / AZERBAYCAN TÜRKÇESİ
Uzaqlarda - dərinlərdə - qəlbimdə bir yer var. Və o yerin bir gecəsində ocaq başında birisi əyləşib musiqi ifa edir. O ifa sanki uzaqlardan qulağıma gəlib çatırdı. Mən yeyin addımlarla ocağa yaxınlaşırdım. Qalanan ocağın tüstüsü isə gözlərimə dolurdu. Gözlərimə dolan tüstü təkrar gözlərimdən çıxıb qarşımda musiqi ahəngiylə rəqs edən insana bənzər bir varlığa dönüşürdü. O qədər nurani, o qədər gözəl bir şeyə dönüşürdü ki, insan demək yalan olardı.
O, bir mələkiydi yəgin. Başqa zaman olsaydı qorxardım. Elə bil, ovsunlanmışdım o an. Gözlərimə baxaraq əlimi əlinin içinə qoydu. Əlimizi də qəlbimə qoydu. Gözlərini yumdu.
Mən də gözlərimi yumdum. Birdən musiqi səsi uzaqlaşdı, sonra yenidən musiqi səsi çox yaxından gəldi. Gözümü açanda qaranlıq bir meşədə bir ocağın başında oturmuş bir dərvişin musiqi ifa ettiyini gördüm. Amma o qədər ah, nalə ilə ifa edirdi ki, qəlbinin kədəri gözlərindən, səsindən axıb tökülürdü. Ona yaxınlaşdım. Kədərli gözlərindən axan yaşları qırışlanmış yanaqlarını isladırdı. Sakitcə əllərimlə yanağına axan gözyaşlarını sildim.
Danışan gözləriylə dayandırdığı ifasına davam etti. Musiqi vasitəsi ilə sanki məndən kömək dilənirdi. Hər ah naləli ifasında ürəyim bir az da parçalanırdı. O, da əlimi əlinin içinə qoydu. Əlimi də qəlbimə. Gözlərini yumdu. Gözlərimi yumdum. Bu zaman da səsdən uzaqlaşıb uzaqlara gettim. Gözlərimi açanda hiss ettim ki, o, nurani mələk də mən idim. O, ah naləli dərviş də. İfa ettiyi musiqi isə ruhumun ifasıydı. Hiss ettim ki, nəyin ki, mən kainatdayam. Kainatda məndədir.. Həyatda hər şey iç-içədir. İnsanda da..
Yunus Emre demişkən: “Bir ben var benden içeri”
***
DERVİŞİN İÇLİ MUSİKİSİ / TÜRKİYE TÜRKÇES
Uzaklarda - derinlerde - kalbimde bir yer var ve o yerde bir gece bir ocak yakılmış, ateşin başında da biri oturup musiki ifa ediyordu. O ifa sanki uzaklardan kulağıma gelip çatıyordu.
Ben hafif adımlarla ocağa yaklaşıyordum. Yanan ocağın dumanı ise gözlerime doluyordu. Gözlerime dolan duman tekrar gözlerimden çıkıp karşımda müziğin ahengiyle raks eden insana benzer bir varlığa dönüşüyordu. O kadar nurani, o kadar güzel bir şeye dönüştü ki ona insan demek yalan olurdu. O, bir melekti sanki. Başka zaman olsaydı korkardım. Sanki efsunlanmıştım o an.
Gözlerime bakarak elimi elinin içine koydu. Elimizi de kalbime koydu. Gözlerini yumdu. Ben de gözlerimi yumdum. Birden musiki sesi uzaklaştı, sonra yeniden musiki sesi çok yakından geldi.
Gözümü açınca karanlık bir ormanda ocağın başında oturan bir dervişin musiki ifa ettiğini gördüm; ama o kadar ah ile inleme ile ifa ediyordu ki musikiyi; kalbinin kederi gözlerinden, sesinden akıp dökülüyordu. Ona yaklaştım. Kederli gözlerinden akan yaşları kırışmış yanaklarını ıslatıyordu. Yanağına akan gözyaşlarını ellerimle yavaşça sildim. Konuşan gözleriyle musiki ifasına davam etti. Musiki vasıtası ile sanki benden yardım dileniyordu.
Her ah edişi, her inleyişiyle ifasında yüreğim biraz daha parçalanıyordu. O da elimi elinin içine koydu, elimi de kalbime. Gözlerini yumdu. Gözlerimi yumdum. O anda sesten uzaklaşıp uzaklara gittim. Sanki yıldız tozuyla donatılmış karanlığın en derinine süzüldüm.
Gözlerimi açtığımda hissettim ki o nurani melek de ben idim, o ah edip inleyen derviş de. İfa ettiği musiki ise ruhumun ifasıydı. Hissettim ki mademki ben kainattayım, kainat da bendedir. Hayatta da her şey iç içedir, insanda da!
Yunus Emre demiş ya hani: “Bir ben vardır bende, benden içeri.”
Türkiye Türkçesi: Hamiyet Su Kopartan
