DİKKAT KIRILIR
Adam düşüncelere dalmış ağır ağır yürüyordu. Sevdiği kadını unutamıyordu, "Böyle bitmemeliydi." dedi kendi kendine. Nereye gittiğini, ne yapacağını bilmiyordu. Derin bir yalnızlık hissi kaplamıştı benliğini. Adımları ağırlaştı, gözlerinde toplanan bulut, görüş alanını daraltıyordu.
Arif, sisli yağmurlu sokağın ortasında durdu etrafına baktı. Fötr şapkasının kenarından yağmur damlaları sızıyordu. Üşüyen elleri ile paltosunun derin cebinden eldivenlerini çıkardı. Titreyen eline geçirdi. Kaybolmuş bir çocuktu şimdi. Hafif bir korku da eklenmişti. Korktuğunda üşürdü… Biraz ötede yerde kocaman kutuya benzer bir şey gördü.
Temkinli adımlarla yanına gelip incelemeye başladı. Sandıktı bu; büyükçe ve eskiydi. Üzerinde “Dikkat kırılır!” yazan sararmış bir etiket vardı.
Arif gözlerini bu tahta kutudan ayıramıyordu. Hafif bir kıpırtı oldu. Biraz daha yaklaştı. Eldivenli elini kapağına uzattı.
Ne vardı ki içinde? Korkmuştu. Sonra birden elini geri çekti. “Gitmeliyim buradan.” dedi ve hızla yürümeye başladı. Korkusuna rağmen merakına yenik düşerek aniden geri dönüp tekrar sandığa yaklaşınca gelen kıpırdanma seslerinin arttığını duydu. Derinden tiz bir kadın sesi geliyordu:
— Aç… aç beni!
Sandık konuşuyor muydu?
Ellerini ter içinde bırakan eldiveni titreyerek çıkardı. İstemsiz bir şekilde kapağını açtı.
— Hayır, olmaz; olmaz böyle bir şey!
Adam şaşkınlık ve korkuyla geri çekilirken sırt üstü yere düştü. Gözleri yuvalarından fırlamış bir hâlde sevdiği kadına baktı.
— Çiçeğim, sen sen… Nasıl olur?
— Tatil dönüşü, şarkılar söylerken. Ahhh! O fren, toz duman, kan. Sen gittin…
— Öldün, diyemiyordu hâlâ…
— Üstelik hiç hazır değildim yokluğuna.
Her mevsim daha çok sevdim. Yağan yağmurda, karda, esen rüzgârda, toprağına çiçekler ektim sonra.
— Gel, dedi kadın. Siyah gözleri derin bir kuyu gibi içine çekiyordu.
İnce uzun boyuyla, lepiska saçları omuzunda. Yine güzeldi ama gözleri karanlık geceydi. Zoraki kalktı, sandığın yanına geldi.
— Gel, gir yanıma, dedi kadın.
Adam hipnoz edilmiş gibi denileni yaptı, adımını atar atmaz puf… Sadece bir toz bulutu havada asılı kalmıştı.
***
Editör: Neşe Kazan
